Caibidil a Trí: Das Verb (An Briathar)

irregulär im Futur und Konditional (Stamm íos)
Keine besonderen abhängigen Formen
 

	Indikativ				Konditional	Imperativ	Konjunktiv
	Präsens	Präteritum	Imperfekt	Futur			Präsens	Präteritum
1.sing.	ithim	d’ith mé	d’ithinn	íosfaidh mé	d’íosfainn	ithim	go n-ithe mé	dá n-ithinn
2.sing.	itheann tú	d’ith tú	d’iteá	íosfaidh tú	d’íosfá	ith	go n-ithe tú	dá n-iteá
3.sing.	itheann sé	d’ith sé	d’itheadh sé	íosfaidh sé	d’íosfadh sé	itheadh sé	go n-ithe sé	dá n-itheadh sé
1.plur.	ithimid	d’itheamar	d’ithimis	íosfaimid	d’íosfaimis	ithimis	go n-ithimid	dá n-ithimis
2.plur.	itheann sibh	d’ith sibh	d’itheadh sibh	íosfaidh sibh	d’íosfadh sibh	ithigí	go n-ithe sibh	dá n-itheadh sibh
3.plur.	itheann siad	d’ith siad	d’ithidís	íosfaidh siad	d’íosfaidís	ithidís	go n-ithe siad	dá n-ithidís
autonom	itear	itheadh	d’ití	íosfar	d’íosfaí	itear	go n-itear	dá n-ití

Ableitungen
 

Verbalnomen		ithe
Genitiv des Verbalnomens	substantiv.	ithe
	infinit.	ite
Verbaladjektiv		ite

Heute seltene ältere Präteritumform duaidh: duaidh sé = er aß, duamar (duadhamar) = wir aßen (von altir. do-fúaid)